مینویسم تا بماند یادگار ...
توی دریای چشمات شدم اسیر گریه نکن
جلوی موجهای اشکهات روبگیر گریه نکن
روی گونه هات نذار بارونی بشه
نذار غصه تو دلت زندونی بشه
قیمت گریه زیاد بیخودی هدرنده
واسه هر کسی تو دنیا اشک رودر بدر نکن
میدونم تحملش سخته ولی گریه نکن
دلت عاشق که بدبخت ولی گریه نکن
یکی ارزشش رو داره که براش فدا بشی
تو بدون که بهترین رفیق براشی...
من و تو مسافر شب رو به سوی شهر خورشید
خسته از این رهسپاری زیر سایه های تردید
سبزیه مزرعه مونو دست خشک باد سپردیم
توی شهر بی ترحم از غم بی کسی مردیم
هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم
بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا نمی ذاشتم
واسه بیگانگی ما هیچ نگاهی آشنا نیست
آدما رنگ و وارنگن اما هیچ کی شکل ما نیست
گر چه تو باغ بلوریم اما جنس شیشه نیستیم
با تنای کاغذیمون توی دست آب شکستیم
هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم
بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا نمی ذاشتم..
چیه سوغات من و تو وقت برگشتن از اینجا
بشکنیم سد شبو تا برسیم به صبح فردا
می تونیم با هم بخونیم دوباره شعر رهایی
پر فریاد شه گلومون جای بغض و بی صدایی
هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم
بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا نمی ذاشتم..
انتظار نداشتم تا هميشه هم سلولي من بموني
انتظار نداشتم چون محكوم به حبس ابد بودم ، تو هم فكر فرار را از سرت بيرون كني
انتظار نداشتم شريك غم هام بشي و شاديهاي كوچكت رو به من تعارف كني
انتظار نداشتم وقتي از پشت ميله ها، آزادي رو نگاه مي كني، من رو هم تو روياهات ببيني
انتظار نداشتم وقتي يواشكي كليدها رو از جيب نگهبان برداشتي، منو مَحرم بدوني
انتظار نداشتم وقتي تو اعماق شب از سلول خارج شدي، كليدها رو با خودت نبري
انتظار داشتم به حرمت
تمام خاطراتمون
تمام يادگاريهاي روي ديوار
تمام خط هاي شمارش روزهاي شب زده مون روي ديوار
تمام دوست دارم هاي روي ديوار
تمام قلب هاي تيرخورده روي ديوار
آروم صدام مي كردي و مي گفتي : خداحافظ
ناتاشا
توی این خلوت شب من و حس غریب
دل عاشم چرا از همه خورده فریب
من توی عرصه عشق دیگه پا نمی گزارم
دلم رو پیش کسی دیگه جانمی گزارم
ازکجاباید شروع کرد درد دل که گفتنی نیست
قصه من خیلی وقته که دیگه شنیدنی نیست
تو خودم دارم می پوسم ولی هیچ کس نمی داند
چقدر سخته که آدم با خودش تنها بماند
یه روزی خیال می کردم عشق علاج همه دردهاست
عشق رو فریاد می زدم که آبیه به رنگ دریاست
من ساده دلم رو ارزون فروختم
ریشم رو خودم سوزاندم واسه همیشه سوختم
حالا عمریه که دیگه عشق رو من باور ندارم
تن من می لرزه وقتی آن روزا رو یاد میارم
آسمون دعا کن امشب واسه این مرد تنها
خسته ام بس که نشستم به امید صبح فردا
هوای دل سپردن هوای پروازم شد
مردن هر دم به دم لحظه آغازم شد
من از دیار خواهش رخت سفر کشیدم
تا اوج بی نیاری بی بال و پر پریدم
یک لحظه شد هزار سال تامن خود شناختم
واسه یک لحظه مردن هستی رو یکجا باختم
پابه سفر همیشه همه شبهای من بود
نیاز من رسیدن از خود جدا شدن بود
در جستجوی معنی معنای زنده بودن
از خود رها شدم من از این اسیر در تن
تنها کلماتی که شاید بتوانند ناچیزترین اطلاعات درباره من باشند . کلمات و جملاتی
که برای من بی نهایت مفهوم و معنی در خود جای دادند و من از بدست آوردن
آنها به خود می بالم .
آنقدر دور که دیگر ندیدمت ... سر راه
همان جا نشستم که هر گاه از آن راه برگشتی آنجا باشم ... نیامدی ...
روز ها گذشت ... دیدم از دورمیایی ...
برخاستم،به امید آنکه دستم را بگیری و همراهم شوی ... آمدی ... نزدیک ... نزدیک تر...
اما به آرامی از کنارم گذشتی و مرا ندیدی خواستم نگاهم کنی تا به یاد آوری
روز ها و سال های پر خاطره را ... اما چشمانت را بر من بستی ...
می توانستی اما نخواستی نیم نگاهی به من بیاندازی تا حال زارم را ببینی
اگر چنین می کنی تا دیگر انتظار آمدنت را نکشم و می خواهی فراموش کردنت را برایم ساده تر کنی
تلاش بیهوده نکن ... جایگاه تو برای من همان است که بود چند ساعتی به من فرصت حرف زدن دادی ...
سعی کردم به یادت آورم آنگونه که بودیم و آنچه بینمان گذشت
و آنچه روزگاری معجزه می نا میدیش حرف زدم ... پرسیدم ... اعتراض کردم ... گوش کردم ...
گریه کردم ... و در آخر زار زدم...خواهش کردم و التماس دستانت را ... اگر باز در توان داشتم دریغ نمی کردم ...
اما دیگر نایی ندارم... خسته ام ورنجیده و توان پایداری ندارم اصرار برای ماندن در برابر آنکه نمی خواهد باشی سخت است ...
التماس کسی را کردن برای آنکه دوستت بدارد تلخ است ... بگویی و فریاد بزنی که تنهایی اما کسی صدایت را نشنود درد آور است
از تو چیزی نخواستم جز اینکه بمانی و مرا از نعمت بودنت محروم نکنی ...
اما در دید تو من دیگر لایق داشتنت نبودم گفتی برو ... می روم ...
آرزو می کنم کسی را پیدا کنی که به اندازه من دوستت بدارد اما شایسته داشتن تو نیز باشد
لبخندت را فراموش نکن چون هر کس ممکن است عاشق لبخند تو شود همان گونه که من شدم
۰۲/۰۵/۲۰۰۹
با سلام
امروز ۱۱ اردیبهشت ۸۸ و اول می ۲۰۰۹
اینجا الان ۷ عصر و ۲ ساعت پیش از خواب بیدار شدم آخه تا ۱۰ صبح بیدار بودم
داشتم خیر سرم درس می خواندم.
امشب می خوام از دست( ل) که اعصابم رو امروز خورد کرد و برای تلافی
برم کلاب و تلافی این مدت رو در بیارم و تا تو مخم مشروب بخورم .
۱ جورایی هم دلم گرفته مخم هنگ کرده و باید ۱ تصمیم مهم در این چند روزه بگیرم
که به زندگی آینده ام مربوطه .
باید الان برم باشگاه و برگردم و آماده بشم برم کلاب .
خیلی بده آدم قول و قراراشو فراموش کنه . نه ؟
ولی از بابت تهیه این دفترچه خاطرات الکترونیکی ممنون (ل). امیدوارم در ادامه هم کمکم کنی.
سعی می کنم اگر وقت کنم وبلاگم رو به روزتر کنم .
بای بای
«بايد برم» برای تو فقط يه حرف ساده بود
کاشکی می ديدی قلب من به زير پات افتاده بود
شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه
شايد که اين عاقبت اين جوری عاشق شدنه
***
سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه
به من نگو جدايی هم قسمتی از زندگيه
هميشه يک نفر ميره آدم و تنها می ذاره
ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا می ذاره
هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها می مونه
يکی مسافر و يکی اين وره دنيا می مونه
***
دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون
اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون
بمون برای کوچهای که بی تو لبريزه غمه
ابری تر از آسمونش ابرای چشمای منه
***
بمون واسه خونهای که محتاج عطر تن توست
بمون واسه پنجره ای که عاشق ديدن توست!
تقدیم به تو
امروز ديروز نيست و بازي ، اين سر چشمه ي تمامي فاجعه هاست
روزي مي آيد و روزي مي رود و اين عبور مداوم
ما را خواهد كشت ، ما را خواهد كشت ،ما را خواهد كشت
يازده سا لگي تنها اين عيب را داشت كه ديگر نمي شد ده سا له بود و ده سا لگان هرگز اين را نفهميده اند!!
هيچ چيز ديگر در يك لحظه اتفاق نمي افتد
زعفران،ذره ذره زرد و سبزه قبا رفته رفته ميميرد
ما در حال دويدن زندگي ميكنيم
بي فرصتي براي نشستن،
بي مهلتي براي اعتراض،
انسان چيست!!!؟؟؟
چوبي بر منقارپرنده اي يا تصويري در آيينه اي در حال شكستن!!!؟؟؟
انسان اسم سفيدش را با خون بر خط شيري خواهد نوشت
يونس در كجاي اين خط شيري مي دويد كه ماهي او را در ربود؟؟
